วันนี้วันที่ 11 สิงหาคมเป็นวันเกิดของผม
โดยตอนเด็กๆผมจะรู้สึกตื่นเต้นกับวันเกิดของผมมากเลย เพราะตอนใกล้ๆจะมาถึงวันเกิดของผมเมื่อไหร่
ผมจะบอกทุกคนที่ผมรู้จักเลยว่า วันเกิดผมใกล้เข้ามาแล้วนะ
แล้วอย่าลืมของขวัญวันเกิดของผมด้วยนะ แล้วพอวันเกิดของผมมาถึงผมก็จะได้ไปกินเลี้ยงกับครอบครัวทุกๆปี
ที่เป็นวันเกิดของผม ผมถือว่าวันนี้ เป็นวันของผมเลยนะ คือเมื่อก่อนผมจะถือว่าวันนี้ผมสามารถที่จะทำอะไรก็ได้
แล้วทุกคนจะไม่โกรธผม
เลยวันนี้ เพราะพอเค้าจะโกรธเมื่อไหร่ผมก็จะบอกกับพวกเค้าไปว่า
น่านะถือว่าเป็นวันเกิดของผมแล้ว กันนะ แล้วทุกคนก็จะโอเคไม่โกรธผมในที่สุด
แต่พอผมเริ่มเล่นเทนนิสวันเกิดของผม ก็จะสำคัญน้อยลงสำหรับผม
โดยตอนที่ผมยังแข่งตอนเยาวชนอยู่ผมจะไม่ออกไปแข่งที่ไหนเลยตอน
อาทิตย์ ที่เป็นวันเกิดของผม แล้วก็จะมากินเลี้ยงกันเฉพาะภายในครอบครัวของเราซึ่งถึงมันจะไม่เท่ากับ
เมื่อก่อนที่มีทั้งญาติ ทุกคนาทานด้วยกัน แต่สำหรับผมแค่เราทานกับสนุกกันในวันเกิดของผมเฉพาะ
ครอบครัวของเราก็พอแล้ว ผมจำได้มีอยู่ครั้งนึงเราไปทานกันบนเรือที่ริเวอร์ไซด์
(ถ้าผมจำชื่อไม่ผิดนะ) แต่เราจัดงานเลี้ยงหลังจากวันเกิดผม
มานิดนึง คิดว่าคงจะประมาณวันที่ 13 หรือ 14 สิงหาคมนี่แหละ
ที่จัดช้าหน่อยเพราะว่า วันที่ 16 สิงหาคม ก็เป็นวันเกิดของพี่สาวของผมเหมือนกัน
เราก็เลยรวบยอด จัดงานเลี้ยงรวมกันไปเลย โดยวันนั้นเป็นวันที่เรามีความสุข
กันมากเลย เพราะเราก็คุยเล่นกันภายในครอบ ครัวแล้วพอถึงเวลา
ผมกับพี่สาวก็เป่าเค้กกันคนละอันเลย แต่ที่แตกต่างกันก็คือจะมีเทียนที่ปักไม่เท่ากัน
เราจะปักกันตามอายุครับ แล้วของผมก็จะน้อยกว่าของพี่สาวทุกครั้งเลย
ตอนแรกผมก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไร ถึงปักเทียนให้ผมน้อยกว่าทุกทีเลย
ผมก็ถามแบบน้อยใจพวกผู้ใหญ่ไปว่า ไม่แฟร์เลยอ่ะ ทำไมเค้กของ
ผมมีเทียนน้องกว่าล่ะ ผมไม่ยอมนะ เอามาเพิ่มให้ผมด้วย
ไม่อย่างนั้นผมจะไม่ยอมเป่าเค้ก แล้วคุณแม่ก็อธิบายให้ผมฟังว่าขึ้นอยู่กับอายุของเราว่าอายุเท่าไหร่
ก็ปักเท่านั้น
พอหลังจากที่ผมเริ่มเล่นเทนนิสอาชีพ วันเกิดของผมก็เริ่มเลือนหายไปกับคำว่าเทนนิสอาชีพ
เพราะว่าผม จะ ไม่เคยอยู่ที่เมืองไทยเลยเวลาถึงวันเกิดของผม
โดยห้าปีหลังสุดนี้จนถึงวันนี้ด้วย ผมอยู่ที่อเมริกาตลอด ทุกปี
โดยผมไม่ได้เลี้ยงวันเกิดกับครอบครัวของผมมา 5 ปีแล้ว แต่เราก็ยังโทรคุยกัน
แล้วครอบครัวของ ผมก็จะอวยพร ทางโทรศัพท์ ให้กับผมทุกๆปี ไม่เคยมีปีไหนเลยที่ท่านจะลืมวันเกิดของผม
แต่ผมก็ยังคิด ถึงตอนสมัยเด็กๆ ที่ี่เราจะต้องมีงานเลี้ยงฉลองวันเกิดของผมทุกครั้ง
มันสนุกมากๆ แต่ตอนนี้ผมมีหน้าที่ ที่ี่จะต้องรับผิดชอบ มัันก็เลยต้องทำให้ผมห้ามยึดติดอยู่กับแค่วันเกิดเราแค่วันเดียวแล้วจะทำให้ผมพลาด
โอกาสที่จะได้ทำคะแนน สะสมอันดับโลกของผมให้ดียิ่งขึ้น แล้วทุกๆปีของวันเกิดผมมันก็จะตรงกับการ
แข่งขัน รอบคัดเลือกของยูเอสโอเพ่น ทุกปี
ปีนี้เป็นปีที่ห้าแล้วที่ผมต้องมาเลี้ยงที่นี่ ปีนี้ผมมีเพื่อนนักเทนนิสมาด้วยแล้วเราก็จะเลี้ยงกันสามคนวันนี้
คนที่มากับผมก็คือแฝดมหัศจรรย์
สนฉัตร-สรรค์ชัย รติวัฒน์ ไม่รู้ว่ามันจะออกมาเป็นยังไงเหมือนกันแต่ก็ยังดีกว่า
ไม่ได้ทำอะไรเลย โดยเมื่อปีที่แล้วผมก็เลี้ยงกับโค้ชชาวอเมริกันของผม
เค้าคือ Robert Barrello โดยเมื่อปีที่แล้วเค้ามาทัวร์กับผมที่นี่ด้วยก็เลยทำให้ผมยังมีเพื่อนอยู่บ้าง
แต่ว่าเมื่อสามปีที่ผ่านมาเป็นปีที่เรียกได้ว่า
เฉาที่สุด สำหรับวันเกิดผมเลยก็ว่าได้เพราะว่าปีนั้นผมต้อง
มานั่งทานอาหารเย็นในวันเกิดผมคนเดียว ซึ่งตอนนั้นผมต้องการใครสักคนนึงมาแค่นั่งทานข้าวเป็น
เพื่อนผม ในวันนี้แค่นั้นก็เป็นอะไรที่สุดยอดมากแล้ว แต่ปีนั้นไม่มีใครที่ผมรู้จักเลย
วันนั้นเลยทำให้ผมนึก ถึงงานเลี้ยง วันเกิดของผมเก่าๆที่ผมเคยมี
แล้วผมมาเปรียบเทียบกันกับปีนั้นว่านี่เทนนิสขโมยความสุขของ
ผมไปเยอะเหมือนกันนะ แต่ผมเริ่มชินกับมันแล้วล่ะ พอหลังจากนั้นผมก็คิดเพียงแค่ว่าวันนี้วันเกิดผม
แต่ผมไม่ได้คาดหวังว่า จะได้อะไรกับวันนี้สักเท่าไหร่ ทำำไห้ผมไม่ค่อยจะให้ความสำคัญกับวันเกิดของ
ผมอีกนับจากนั้นเป็นต้นมา โดยบางครั้งมีคนบอกว่านี่วันเกิดเรานะทำไมไม่เห็นดีใจเลย
ผมขอบอกตรงๆเลยว่า ตอนนี้ผมคิดว่าวันเกิดของผมก็คือวันธรรมดาๆวันนึงเท่านั้น
แล้วผมก็จะทำ ทุกวันให้เหมือนกันคือ ทำำทุกวันให้เต็มที่แล้วก็ทำทุกวันให้ผมมีความสุขมากที่สุด....
หวังว่าพวกคุณก็คงจะมีความสุขกับวันเกิดของคุณกันนะครับ....
ดนัย อุดมโชค
|
