2007 ปารีส 1
มาถึงปารีสวันแรกก็มีปัญหาให้ต้องคิดกันเลยทีเดียว และเรื่องที่เกิดขึ้นกับผมส่วนใหญ่ ก็จะเป็นเรื่องของกระเป๋าไม้เทนนิส ที่ไม่ชอบมาตามเที่ยวบิน แต่ผมก็ยังจะโหลดขึ้นเครื่องเสมอ เพราะว่ามันหนักมาก ที่จะแบกตลอดการเดินทาง อาจจะทำให้ร่างกายล้าได้ หรือไม่ก็อาจจะทำให้เกิดบาดเจ็บได้ ถ้าไม่ระวังแต่เรื่องไม่ได้เกิดกับผมโดยตรงที่ปารีสนี่นะครับ แต่ถึงแม้มันไม่ได้เกิดที่นี่แต่มันเกี่ยวข้องกับผมโดยตรงเลย

เรื่องก็มีอยู่ว่า ก่อนที่ผมจะเดินทางมาที่ปารีส ผมได้ฝากไม้เทนนิสของผม ให้โค้ช (แจน สโตรเซอร์) เอาไปขึ้นเอ็นให้ที่บ้านของเขา นั่นคือที่ปราก ประเทศสาธารณรัฐเชค นั่นเอง เพราะว่าเค้าขับรถมาจากบ้านเพราะฉะนั้นเรื่องการเดินทางของเค้าก็ไม่ลำบากมากนักที่จะเอาไม้ของผมเพิ่มไปอีก 5 อัน และที่สำคัญก็คือ ค่าขึ้นเอ็นที่ปราก ถูกกว่าที่ปารีสมาก ที่ปารีสนี่คิดค่าขึ้นเอ็นอันละ25 ยูโร หรือคืดเป็นเงินไทยก็ประมาณอันละ 1,250 บาท แต่ที่ปรากนี่อันละ 5 ยูโรหรือเท่ากับ 250 บาท ซึ่งต่างกันถึ 5 เท่า เพราะฉะนั้นมันก็ประหยัดไปได้เยอะ ถ้าผมฝากโค้ชเอาไปขึ้นให้ที่ปราก เพราะผมขึ้นถึง 5 อันมันก็เซฟไปได้ 5,000 บาท ซึ่งก็ไม่น้อยทีเดียว

แต่โชคก็ไม่เคยเข้าข้างดนัยเลย แทนที่จะประหยัดไปได้ 5,000 บาท กลับต้องเสียไม่ไป 5 อัน เพราะว่าโค้ชได้จอดรถไว้ที่ข้างถนนหน้าบ้าน และขึ้นไปบนบ้านแค่ครึ่งชั่วโมง พอกลับมาอีกทีทุกอย่างภายในรถหายไปหมดเกลี้ยง ไม่ว่าจะเป็นวิทยุ, โทรศัพท์, ที่ชาร์จแบต รวมไปถึงไม่ของผมอีก 5 อัน ผมซึ่งไม่รู้เรื่องอะไร ตอนแรกก็ออกจะอุ่นใจเรื่องไม้ เพราะว่าถึงแม้มันจะไม่มาคราวนี้ แต่ผมก็ยังมีไม้ที่โค้ชต้องเอามาให้ผมที่นี่ พร้อมเอ็นที่เพิ่งขึ้นใหม่ ๆ

แต่พอมาถึงที่สนามบินที่ปารีสแล้ว ผมก็เปิดโทรศัพท์มือถือปุ๊บ ก็ได้รับข้อความจากโค้ชส่งมาว่า "ให้รีบโทรกลับด่วนมีเรื่องสำคัญมาก ๆ" ผมก็จะมีอะไรสำคัญนักหนานะ ตอนแรกก็ไม่กะที่จะโทรกลับไป แค่จะส่งข้อความไปถามว่ามีอะไรเหรอ แต่ขณะกำลังพิมข้อความที่จะส่งให้โค้ชนั้น ก็มีสายโทรศัพท์เรียกเข้ามา ผมก็แน่ใจว่าเป็นโค้ชแน่ ๆ ก็เลยรับ เพราะปกติผมจะไม่รับสายเรียกเข้า

พอรับปุ๊บโค้ชก็บอกว่ารถเค้าโดนงัด และไม้ผมก็หายไปทั้งหมดเลย ฟังตอนแรกผมรู้สึกช็อคนะ คิดอะไรไม่ออกเลย ก็ได้แต่ตอบโอเค ๆ ไป แต่พอวางสายไปแล้ว ผมก็เริ่มคิดแล้วว่าจะทำยังไงดี ก็คิดเป็นลำดับ ๆ ไป อย่างแรกต้องส่งข้อความไปบอกแจน สโตรเซอร์ (โค้ช) ให้เขาสบายใจก่อนว่า “ไม่เป็นไรนะ ไม่ใช่ความผิดของเขา ไม่ต้องคิดมาก”

จากนั้น ผมก็เริ่มคิดว่าต้องทำยังไงต่อไป แต่ตอนนั้นก็ทำอะไรไม่ได้มากอยู่ดี เพราะว่าที่เมืองไทยก็เที่ยงคืนกว่าแล้ว และผมก็เพิ่งจะถึงสนามบินที่ปารีส ก็เลยรอให้ถึงที่โรงแรมก่อน แล้วค่อยจัดการกับเรื่องไม้นี่ พอมาถึงโรงแรม ผมก็รีบโทรหาพ่อผม (วุฒิพันธ์ อุดมโชค) บอกให้พ่อติดต่อทางวิลสันประเทศไทยด่วน เพราะว่าสเป็คของไม้ที่เมืองไทย กับที่ยุโรปมันต่างกัน เพราะฉะนั้นผมต้องใช้ของที่สั่งจากเมืองไทยเท่านั้น ก็ให้พ่อติดต่อถามว่าที่บริษัทของวิลสันตอนนี้ มีไม้ที่ผมใช้อยู่หรือเปล่า ถ้ามีให้รีบเอาไปขึ้นเอ็นแล้วส่งมาให้ผมด่วน โดยให้ส่งมาพร้อมกับตะกั่วถ่วงไม้ด้วย เพราะผมต้องใช้ควบคู่กัน แต่ก็ต้องรอดูผลอีกทีวันพรุ่งนี้ว่าจะเป็นยังไง

ตอนนี้ผมก็ยังมีไม้เทนนิสเหลืออยู่ 2 อัน แต่ทุกคนก็คงทราบนะครับว่าที่นี่เป็นรายการแกรนด์สแลม ต้องแข่งขันระบบ 3 ใน 5 เซตแถมยังเป็นบนคอร์ทดินอีก เพราะฉะนั้นไม่ที่ผมมีสองอันนั้นไม่พอแน่ ๆ ผมก็ภาวนาขอให้ทางบริษัทมีไม้รุ่นผมเหลือในสต็อกอยู่และส่งมาทันก่อนผมแข่งด้วย หวังว่าทุกคนก็หวังเหมือนผมเหมือนกันนะครับ

ดนัย อุดมโชค