2007 ปารีส 1
วันแรกในปารีส

สวัสดีครับ ผมชื่อ กิตติพงษ์ วชิรมโนวงษ์ ชื่อเล่นว่า “พ้ง” ครับ หลายคนอาจจะยังไม่รู้จักผมดี เพราะผมยังไม่ดัง ฮ่าฮ่าฮ่า ตลกนะครับอย่าซีเรียส

ตอนนี้ผมอายุ 17 ปี ยังเป็นนักเทนนิสเยาวชน และอยู่ในโครงการดาวรุ่งของลอนเทนนิสสมาคมแห่งประเทศไทยด้วย ผลงานโดดเด่นที่ผ่านมาก็คือการติดทีมชาติชุดใหญ่ คือชุดเดวิสคัพ ซึ่งนั่นเป็นสิ่งที่ผมภาคภูมิใจมากที่สุด

ผมมาถึงปารีสเมื่อวันที่ 1 มิ.ย. 2550 พร้อมกับโค้ชส่วนตัวของผมคือ สมบัติ เอื้อมมงคล เป้าหมายของผมก็คือการเข้าร่วมแข่งขันเทนนิส “จูเนียร์ เฟรนช์ โอเพ่น 2007” ที่สนามโรลังด์ การ์รอส ประเทศฝรั่งเศส ซึ่งจะเริ่มต้นในสัปดาห์ที่ 2 ของการแข่งขันระดับมืออาชีพ

เมื่อก่อนนั้นผมเคยมีความคิดว่า คอร์ตที่ผมชอบมากที่สุดคือคอร์ตดินนี่แหล่ะครับ แต่ว่าตอนนี้ผมชักจะไม่แน่ใจซะแล้ว หลังจากที่ 2 สัปดาห์ก่อน ผมได้ไปชิมลางลงแข่งใน “เคลย์คอร์ต” ที่อิตาลี และเบลเยียม มา และผมก็ยังไม่สามารถเอาชนะใครได้เลยบนคอร์ตแบบนี้

ทั้งนี้อาจะเป็นเพราะ “คอร์ตดิน” ของที่นี่ ไม่เหมือนคอร์ตดินที่อินเดีย ที่ผมเคยไปแข่งมาก่อน ที่อินเดียมันลื่นมากกว่า แต่ทั้งของที่อิตาลี และเบลเยียม มันจะมีความหนืดมากกว่า แล้วคอร์ตก็ช้ามาก ๆ

ผมยังจำความรู้สึกครั้งแรก ที่ได้ลงแข่งในคอร์ตแบบนี้ มันเกิดขึ้นที่ อิตาลี เมื่อสัก 2 อาทิตย์ที่แล้วนี่เอง ในการจัดสายการแข่งขัน รอบแรกผมจะพบกับนักเทนนิสชาวชิลี ที่ผ่านมาจากรอบคัดเลือก ดูตามอันดับโลกแล้ว ผมน่าจะเหนือกว่าเขานะครับ แต่ในความเป็นจริงแล้ว มันแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง

วันนั้นพี่แฝด (สนฉัตร-สรรค์ชัย รติวัฒน์) ได้มาดูผมแข่งด้วย ตอนลงสนาม ผมรู้สึกตื่นเต้นมาก แต่ก็พยายามไม่คิดอะไร เพราะว่าความชำนาญบนคอร์ตผมสู้เขาไม่ได้ และมันก็เป็นไปตามคาด เพราะในการแข่งขัน ผมแทบจะรักษาเกมส์เสริฟ ตัวเองไม่ได้เลย ไม่รู้เป็นเพราะอะไร ในขณะที่คู่ต่อสู้ผม ก็รักษาได้แค่เกมส์เดียวนอกนั้นเป็นของผม หลังจากนั้นเขายิ่งตียิ่งเริ่มมั่นใจ ในขณะที่ผมนั้นยิ่งตียิ่งกดดันตัวเอง แล้วก็อึดอัดมากในการเล่น เพราะผมได้แต้มจากการยิงของผมน้อยมาก ผมเลยแพ้ไป 6-3, 6-1

ผมก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่า เกิดอะไรขึ้นกับผมในวันนั้น ผมวิ่งแทบไม่ค่อยได้เลย มันรู้สึกว่าเราเคลื่อนไหวตัวได้ยากมาก ๆ ในคอร์ตดิน เมื่อผมเดินออกมา พี่แฝดก็ถามผมว่า ไป “ดำน้ำ” มาหายหรือยัง ซึ่งมันก็จริงนะครับ ความรู้สึกของผมในตอนนั้น มันเหมือนกับกำลังดำน้ำอยู่จริง ๆ โค้ชของผมก็บอกว่า คอร์ตดิน ของที่นี่ถือว่าของจริง ซึ่งมันจะแตกต่างจากที่มีอยู่ในบ้านเราโดยสิ้นเชิง และที่นี่มีแต่คนที่มีฝีมือดี ผมคิดว่า คนที่ชนะคงยังจะเข้าอีกหลาย ๆ รอบผมก็เลยไม่ได้คิดอะไรมากในการแพ้ครั้งนี้ มันเหมือนกับเป็นการซ้อมวิ่งไปในตัว แล้วก็ไปดูเขาแข่งกัน แต่พออีกวันต่อมาผมเห็น คนที่ชนะผมเจอมือวางมาจากอเมริกา คนที่ผมแพ้ไปเขาได้ 3 แมชท์พ้อย แต่กลับเอาชนะไม่ได้เพราะว่าขาดประสบการณ์ ทำให้แพ้ไป 3 เซต 6-1, 3-6, 5-7

ผมคิดว่า เมื่อผมไม่สามารถทำผลงานในประเภทเดี่ยวได้ดี ก็เลยพยายามลุ้นในประเภทคู่ให้ดีที่สุด ซึ่งวันแรกผมชนะได้ไม่ยากเย็นเท่าไหร่ แต่ “คู่หู” ของผมนั้น เขาเล่นเสิร์ฟเสียทุก ๆ 2 ครั้งใน 1 เกมส์ เขาบอกว่า รู้สึกไม่ค่อยมั่นใจอย่างไรก็ไม่รู้ แล้วที่สุด...คู่ของผม ก็ต้องจอดแค่รอบที่ 2 โดยแพ้ไป 3 เซต ทั้งที่ในความเป็นจริงแล้ว คู่ของผมน่าจะชนะด้วยซ้ำ แต่ก็ไม่เป็นไร กีฬาก็แบบนี้ล่ะครับ มีแพ้มีชนะ

หลังจากนั้นผมก็ไปเที่ยวกันทั้งหมด ที่ อิตาลี มันสวยงามมาก แล้วก็เก่าแก่มากน่าจะเป็นสถานที่ท้องเที่ยวที่ดีมากที่หนึ่งเลย แล้วก็ “ไอศครีม” ที่นี่อร่อยมาก ๆ ตอนเย็นกลับมาที่โรงแรม เพื่อกลับมาเก็บของแล้วย้ายไปแข่งอีกประเทศ ซึ่งก็คือ เบลเยี่ยม และต่อจากที่นั่น ผมก็จะต้องเดินทางมาที่นี่แหล่ะครับ “ปารีส” เมืองที่สวยไม่แพ้กันอีกเมืองหนึ่ง แถมยังเป็นการเดินทางมาสู้ศึกรายการใหญ่ระดับ แกรนด์สแลม รายการที่ 2 สำหรับตัวผมเองอีกด้วย หลังจากที่ผมได้เคยไปลองแข่งที่ ออสเตรเลียน โอเพ่น มาแล้ว เมื่อต้นปีที่ผ่านมา

ติดตามความเคลื่อนไหว และให้กำลังใจผมกับศึกครั้งนี้ด้วยนะครับ

กิตติพงษ์ วชิรมโนวงษ์