2007 ปารีส 3
สุดยอดอาหารไทยในปารีส
สวัสดีอีกครั้งครับ นี่เป็นการเขียนบล็อกครั้งแรกของผม อาจมีหลายสิ่งที่ติดขัด หรือการเล่าเรื่องราวที่ย้อนไปย้อนมาบ้าง หวังว่าทุกคนคงจะให้อภัยผมนะครับ
วันก่อนผมลืมเล่าไปเลยว่า ผมเดินทางมาถึงปารีสเมื่อวันที่ 31 พ.ค. โดยโค้ชของผม (สมบัติ เอื้อมมงคล) ผมขอเรียกว่า พี่เอ๋ ก็แล้วกันนะครับ ได้เช่ารถมาจากเบลเยียม กะว่ามาถึงปารีสแล้ว ก็จะจอดรถทิ้งไว้ ให้บริษัทเช่ามารับกลับไปเอง
พวกผมไปพักที่ที่โรงแรม Marjesty พอมาถึงปุ๊บ ผมก็รีบขึ้นไปดูห้องนอนกันทันที ดูเสร็จก็ OK ว่านอนได้ 3 คน เพราะห้องมี 3 เตียง อ้อ...ผมลืมบอกไปว่า ครั้งนี้ พี่เอ๋ พาภรรยามาด้วย ชื่อว่า พี่แอ๊ป นะครับ
จากนั้นพวกเราก็ลงมาเจอกับ ป้าลาน ซึ่งเป็นเจ้าของร้านอาหาร PHO ที่มีสาขามากมายในปารีสเชียวนะครับ พอได้คุยกัน เขาก็ชวนเราไปทานอาหารที่ร้านของลูกชายเขา ที่ร้านนี้คนแน่นร้านมาก ถึงขนาดต้องแจกบัตรคิวกันเลย ตอนแรกผมก็งงว่า ไอ้เจ้า PHO นี่มันคืออะไรกันแน่ แต่พอเขายกมาเสิร์ฟ ก็ถึงได้รู้ว่า ที่แท้มันก็คือ ก๋วยเตี๋ยวเส้นเล็กเนื้อ นี่เอง ขอบอกว่าอร่อยมาก ๆ แล้วก็ไม่ต้องปรุงรสเลย ผมก็เลยซัดไป 1 ชามใหญ่ อิ่มมาก ๆ
จากนั้นเราก็แยกจากกัน เพราะพวกผมต้องเดินทางไปที่สนาม โรลังด์ การ์รอส ซึ่งใช้เวลาขับรถไปประมาณ 25 นาที ตอนขาไปไม่หลงแม้แต่นิดเดียว แต่พอถึงที่สนาม รปภ. ของที่นั่นกลับไม่ยอมให้พวกผมเข้าสนาม พี่เอ๋ ก็พยายามอธิบายว่ เรามาเอา ID Card สำหรับนักกีฬาเยาวชน จูเนียร์ ซึ่งก็คือผมในวันนี้ สุดท้ายเขาก็อนุญาติให้ผมเข้าไปคนเดียว แต่ พี่เอ๋ ก็พยายามต่อรอง จนเข้าไปได้ 2 คน แล้วให้ พี่แอ๊ป ยืนรออยู่ด้านนอกก่อน
เมื่อได้เข้าไปในสนามแล้ว เรื่องวุ่น ๆ ก็ยังไม่จบ เมื่อ พี่เอ๋ พยายามถามทางจะไปทำ ID จากเจ้าหน้าที่ คนหนึ่งก็บอกทางหนึ่ง ในขณะที่อีกคน ก็บอกไปอีกทางจน พี่เอ๋ เซ็ง เลยรอตรงนั้นยืนทะเลาะกันตั้งนาน แล้วก็ เราก็บอกเค้าว่าเรามาทำ ID Card เขาก็บอกขอ ชื่อ-นามสกุล เขาจะไปเช็กให้ แล้วเขาจะกลับมาบอกว่าทำได้หรือป่าว ซักพักใหญ่เขาเดินมาบอกว่า ต้องรอทำวันเสาร์ เพราะว่าผมแข่งวันอาทิตย์
บอกผมตั้งแต่ทีแรกก็ ok แล้วนี่มาบอกตอนหลังปล่อยให้เดินไปเดินมา หนาวก็หนาว ฝนก็ตก ๆ พอทำไม่ได้ พวกเราก็เดินมารับ พี่แอ๊ป แล้วตกลงกันว่าจะไปไหนกันดีต่อ เพราะว่าอยู่ที่โรงแรม เราก็ไม่มีอะไรทำอยู่ดี อีกอย่างเราก็มีรถจะไปไหนก็ได้
พอเราตกลงกันว่าจะไปดู หอไอเฟล พี่เอ๋ขับนำไป เราก็ถ่ายรูปกันอยู่ในรถพอถ่ายเสร็จปุ๊ป ตั้งใจว่าจะกลับโรงแรมแล้ว เพราะหิวข้าว ขับไปขับมาหลงอีก ผมก็ยิ่งเมา ๆ รถอยู่ด้วย ผมหลับ ๆ ตื่น ๆ พี่เอ๋ ขับไปไหนก็ไม่รู้ หลงแล้วหลงอีก ผมก็เลยนอนต่อ ซักพักถึงโรงแรม เราก็มากินข้าวอีกร้านหนึ่งของ ป้าลาน คนเดิม คราวนี้มีทั้ง ส้มตำปลาร้า, เนื้อแดดเดียว, ข้าวผัดกุ้ง, ผัดไทยกุ้งสด, ไส้กรอกทอด ไม่รู้ว่าผมคิดไปเองหรือเปล่า แต่ผมคิดว่า อาหารที่ร้าน ป้าลาน อร่อยกว่าเมืองไทยอีก เพราะที่นี่ของเขาจะทำแบบดั้งเดิมไม่เปลี่ยนเลย แต่ของเรานั้นนำไปดัดแปลงหลายอย่าง ที่นี่เลยอร่อยกว่าและรสชาติอีสานจริง ๆ อร่อยมาก หลังจากนั้นเราก็แยกย้ายกันไปพักผ่อน ...
วันที่ 3 มิ.ย. การแข่งขันระดับจูเนียร์เริ่มขึ้นแล้ว แต่ผมยังไม่ได้แข่ง แต่ผมก็ไปที่สนาม โรลังด์ การ์รอส นะครับ เพื่อไปรับของจาก อาดิดาส แล้วก็ไปนั่งเชียร์เพื่อนคือ พีรเกียรติ ศิริฤทัยวัฒนา ที่แข่งรอบแรกด้วย เขาแพ้ไป 3-6, 3-6 ครับ จากนั้น ผมก็เข้าไปนั่งดู โรเจอร์ เฟเดอเรอร์ แข่งกับ มิคาอิล ยูซห์นี ดูไม่ทันจนเซตแรก ผมก็ต้องออกไปซ้อมก่อน ซึ่งสนามซ้อมก็เดินไปจากสนามแข่งไม่ไกลมาก
ลงสนามปุ๊บ ตีได้สักพักนึง ก็มีนักเทนนิสเดินมาที่คอร์ตของผม เขาคือ เลย์ตัน ฮิววิตต์ อดีตนักเทนนิสมือ 1 โลกชาวออสเตรเลีย ผมก็ต้องยอมออกเพื่อให้ ฮิววิตต์ ได้ซ้อม เขามาขอซ้อมแค่ 20 นาทีเอง ผทก็เลยนั่งดูเขาตี ลูกเขาพุ่งมาก แต่ไม่แรงแล้วตกลึกเกือบถึงเส้นหลังอีก หลังจากเขาซ้อมเสร็จ ก็ถึงตาผมลงซ้อมบ้าง แต่คราวนี้ผมรู้สึกเกร็งมาก เพราะทุกคนมองมาทางผมกันหมด ซักพักโค้ชของฮิววิตต์ ก็เดินมาคุยกับ พี่เอ๋ แล้วบอกว่าเขาจะมาดูผมเล่นในวันที่ 4 มิ.ย. พี่เอ๋ บอกผมอย่างนั้น ผมก็คิดว่าดีนะ ที่มีโค้ชเก่ง ๆ มาดูผม แล้วผมจะถามว่า ผมขาดอะไรต้องเพิ่มอะไรบ้าง ในการเป็นนักเทนนิสอาชีพ... กิตติพงษ์ วชิรมโนวงศ์ |
