2007 ปารีส 5
“แพ้” แต่ไม่...ท้อ

จบลงแล้วครับ สำหรับ “แกรนด์สแลม” แรกในชีวิตผม และเป็นแกรนด์สแลมบนคอร์ตดินเสียด้วย แต่ผมก็ยังพอใจผลงานนะครับ แม้ว่ามันจะมาได้แค่รอบที่ 2 เพราะคนที่ผมแพ้ให้ไปนั้น มีดีกรีเป็นถึงมือ 1 ในระดับเยาวชนโลกเชียว บอกชื่ออีกครั้งนะครับ เขาชื่อ Matteo Trevisan เป็นชาวอิตาลี

ผมยังจำความรู้สึกในวันที่ต้องลงแข่ง แล้วเจอกับ “เขา” ได้ดีครับ วันนั้นผมตื่นมาพร้อมกับอาการเมื่อยล้าไปทั้งตัว อาจเพราะก่อนหน้านั้น 1 วัน ผมต้องลงแข่งในรอบแรกไปถึง 3 เซต แถมยังต้องดวลไท-เบรคกันยาวทีเดียว

ตอนเช้าผมก็ออกไปซ้อมตามปกติ จากนั้นก็มานั่งรอแข่ง มีโอกาสได้เล่น อินเตอร์เนต บ้างนิดหน่อย เลยได้คุยกับเพื่อน ๆ บ้าง แต่ก็แค่ช่วงสั้น ๆ นิดเดียว เพราะเพื่อน ๆ ส่วนใหญ่ยังไม่มีใครมาออนไลน์เท่าไหร่

วันนั้นผมพยายามพูดกับตัวเองว่า “ผมไม่กลัว-ผมไม่กดดัน” จนถึงเวลาแข่งเมื่อเดินลงไปสนาม ผมยิ่งรู้สึกฮึกเหิม อยากจะ “ลองของ” ซะแล้วสิ อิอิ แต่พอลงไปปุ๊ป ผมก็โดนเบรคก่อนเลย เหอะ ๆ แล้วก็โดนนำห่าง 2-0 ก่อนด้วย

หลังจากนั้น ผมพยายามเบรคเกมเสิร์ฟคืน ผมได้เกมพ้อยท์หลายครั้ง เเต่ว่า คู่ต่อสู้ของผม ก็สามารถรักษาได้หมดเลย เเล้ววันนี้เป็นวันที่ผมตีไม่ค่อยดีสักเท่าไหร่ คงเพราะว่าเมื่อวันก่อนหน้านี้ ผมได้ใช้ “พลังงาน” ไปจนเกินจำกัดที่ร่างกายผมมีให้ ผมเลย “ซัด” ไม่ได้เต็มที่ ผมเเพ้ไปเซตเเรก 3-6 เเล้วหลังจากนั้น ผมพยายามรักษาเกมเสิร์ฟ เเล้วพยายามจะเบรคคู่ต่อสู้บ้าง แต่มันก็ยังไม่สำเร็จ 555

ไอ้ที่พยายามแล้วไม่สำเร็จยังไม่เท่าไร แต่มันกลับกลายเป็นว่าผมเอง ที่โดนเขาเบรค แต่ในวันนั้น ผมเล่นเสิร์ฟแบบหลากหลายนะครับ เลี้ยวซ้ายบ้าง เลี้ยวขวาบ้าง คู่ต่อสู้เลย “งง” กับลูกเสิร์ฟของผม และผมก็ได้แต้มจากลูกเอซ บอล 2 ไปเยอะเหมือนกัน

ตอนเดินเปลี่ยนข้าง ผมได้ยินเขาบ่นกับตัวเอง เเล้วก็มองหน้าผมเหมือนไม่พอใจผมสักเท่าไรนัก คงเพราะว่าเขาไม่สามารถรีเทิร์นบอลเสิร์ฟของผมได้ ผมก็เเอบดีใจคนเดียวว่า ผมได้ “เอซ” จากเขาบอล 2 นะ 555

ผมโดนเบรคตอนเสมอกัน 5-5 เกม ตอนนั้นยอมรับว่าเขามี โฟร์เเฮนด์ ที่ดี เเล้วก็วิ่งเร็วมากบนคอร์ตดิน ผมก็เลยไม่เสียดายที่ต้องแพ้ไปในวันนั้น เพราะว่าผมตั้งใจเเล้วว่าจะทำได้ดีที่สุด ผมว่าเจอกันฮาร์ทคร์ตรายการหน้า ผมน่าจะได้อย่างน้อยซักเซต และถ้าผมตีดีในวันนั้น ผมก็น่าจะมีโอกาสเอาชนะเขาได้นะ

วันนั้น ผมต้องลงแข่งต่อใน ประเภทชายคู่ ร่วมกับเพื่อนชาวเกาหลี Soong-Jae Cho ตอนเย็นด้วย แปลกนะครับ วันนั้นผมเจอแต่ลูกแรง ๆ ทั้งนั้นเลย ทำให้เวลาผมวอลเลย์หน้าเนต รู้สึกมือสั่นมาก ๆ เลยทำให้ผมเสียเซตเเรกไปแบบง่าย ๆ แถมสกอร์น่าอายอีกต่างหาก 1-6

พอมาเซตที่ 2 ผมเริ่มจับทางได้เเล้ว แต่เราก็ยังเเพ้อีก 4-6 ยอมรับว่าคู่ต่อสู้ของผม เขาตีได้หนักดีจริง ๆ แถมมันก็ลงด้วย ผมก็เลยเเพ้ไปอย่างรวดเร็ว

ผมก็ได้แต่ปลอบใจตัวเองว่า...ซักวันหนึ่ง “ชัยชนะ” จะต้องเป็นของผม
กีฬาก็แบบนี้ มี “เเพ้-ชนะ” เป็นเรื่องธรรมดาอยู่เเล้ว
จริงไหมครับ

กิตติพงษ์ วชิรมโนวงศ์