2007 ปารีส 6
คิดถึง โรลังด์ การ์รอส
ตอนนี้ที่คุณกำลังอ่าน บล็อก ของผม ผมก็กำลังเดินทางกลับเมืองไทยแล้วล่ะครับ แล้วก็คงจะกลับไปใหม่ เพื่อไปแข่งในรายการ วิมเบิลดัน แกรนด์สแลมที่ 3 ของปี แต่เป็นรายการแรกของผม อ้อ...จะเรียกว่าเป็นรายการแรกบน คอร์ตหญ้า ของผมอีกก็ได้นะครับ
ที่ผมต้องรีบเดินทางกลับมาก็เพราะ ผมตั้งใจว่าจะมาร่วมแข่งใน รายการเมนส์ ฟิวเจอร์ 10,000 เหรียญ ที่เมืองไทย จริงๆ มันจะมีแข่ง 3 อาทิตย์ติดกัน เริ่มที่ จ.ขอนแก่น ซึ่งเป็นช่วงเดียวกับที่ผมต้องไปแข่ง เฟรนช์ โอเพ่น เลยไม่ได้มาแข่งขันด้วย
สัปดาห์ที่ 2 เริ่ม 11-17 มิ.ย.นี้ แข่งที่ จ.เชียงใหม่ แล้วมาปิดท้ายที่ กรุงเทพฯ 18-24 มิ.ย. ผมคิดว่าผมคงได้ ไวลด์การ์ด ในรายการที่เชียงใหม่ แต่ถ้าไม่ ผมก็คงต้องแข่งในรอบคัดเลือกนั่นแหล่ะครับ หากทำผลงาน 2 รายการดี โดยเฉพาะรายการหลังที่กรุงเทพฯ ผมก็คงจะไปแข่งแค่ จูเนียร์ วิมเบิลดัน รายการเดียว แต่หากผมแข่งเสร็จไว
แฮะ...แฮะ ไม่อยากจะพูดว่า ตกรอบ ไวนะครับ
ผมก็อาจจะไปเล่นในรายการจูเนียร์ ที่ โรแฮมตัน ก่อนแข่ง จูเนียร์ วิมเบิลดัน ประมาณ 1 สัปดาห์ เพื่อสร้างความคุ้นเคยใน คอร์ตหญ้า ก่อน
ถึงวันนี้ ที่ผมได้กลับมาเมืองไทยแล้ว แต่ผมก็ยังคิดถึง บรรยากาศ ความรู้สึก หลาย ๆ อย่างที่ได้รับจากประสบการณ์ในครั้งนี้ โดยเฉพาะในเรื่องของสนาม ที่มันแสนจะกว้างใหญ่ เรียกได้ว่าหากจะต้องเดินกันให้รอบ ก็เล่นเอาเมื่อยเหมือนกัน
เรื่องนี้ผมมีประสบการณ์ครับ มีอยู่วันหนึ่ง รู้สึกจะเป็นวันที่เขาดรอว์สายการแข่งขันประเภทจูเนียร์ ผมก็ไปที่สนามกับ พี่เอ๋ สมบัติ เอื้อมมงคล โค้ชของผมเอง แล้วทีนี้ผมก็แยกไปที่ห้องนักกีฬา แล้วนัดกันว่า เดี๋ยวจะไปเจอกันที่บูธ อาดิดาส เผื่อว่าผมจะได้ของอะไรใหม่ ๆ ไปลองใช้บ้าง แต่แล้วเราสองคนก็คลาดกันจนได้
วันนั้นผมเดินหา พี่เอ๋ ซะขาลาก เพิ่งเข้าใจความรู้สึกว่า กว้างใหญ่ นั้นเป็นแบบนี้เองแหล่ะครับ สมแล้วที่เป็นรายการระดับแกรนด์สแลม ผมเดินหา พี่เอ๋ จนเมื่อย ก็เลยเริ่มท้อ แล้วตัดสินใจเดินเข้าสนามแข่ง ไปนั่งดูนักเทนนิสคนโปรดของผม คาร์ลอส โมยา ที่แข่งขันตอนนั้นรู้สึกจะเป็นรอบที่ 2 แต่ก็อย่างที่เคยบอกล่ะครับ ผมดูไม่ทันจบหรอก ก็ต้องกลับแล้ว เพราะวันต่อไป ผมจะต้องลงแข่ง ผมจึงต้องถนอมตัวเองให้มาก
ชีวิตนักเทนนิสนี่คิด ๆ ไป ก็ไม่ใช่เรื่องสนุกเลยนะครับ พวกเราต้องมีวินัย ต้องรู้จักตัวเอง และต้องฝึกฝนตลอดเวลา
อาหารไทยรสแซบที่ร้าน ป้าลาน ก็เป็นอีกที่หนึ่งที่ผมยังคงคิดถึงทุกครั้งที่รู้สึกหิว และเป็นร้านที่ผมอยากจะการันตีด้วยตัวเองว่า เป็นร้านที่อร่อยที่สุดแล้วในปารีส ผมยังจำรสชาติ PHO ก๋วยเตี๋ยวเส้นเล็กเนื้อแสนอร่อย ที่แทบจะไม่ต้องปรุงอะไรเพิ่ม ก็ทานได้คราวละชามใหญ่ ๆ อีกด้วย ไม่รู้ว่าเมื่อไรผมจะได้กลับไปกินอีก
เพราะถ้าผมเทิร์นโปรแล้ว ผมคงต้องใช้ความพยายามอีกมากทีเดียว กว่าที่จะได้กลับไปแข่งใน โรลังด์ การ์รอส อีกครั้ง อย่างเต็มความภาคภูมิ กิตติพงษ์ วชิรมโนวงศ์ |
