2007 ปารีส 7
รุ่นใหญ่แต่ใจยัง เด็ก
เมื่อก่อนนั้นผมก็รู้อยู่ล่ะครับว่า รายการระดับ แกรนด์สแลม น่ะ มันเป็นรายการใหญ่ แต่เมื่อผมได้มาสัมผัสด้วยตัวเองถึงได้รู้ว่า มันใหญ่กว่าที่ผมคิดไว้มาก ยิ่งเรื่องของสถานที่จัดแข่งขันด้วยแล้ว
ก็อย่างที่ผมเคยบอกไปว่า ผมเดินเสียขาลากไป 1 วัน เมื่อครั้งพลัดหลงกันกับ พี่เอ๋ สมบัติ เอื้อมมงคล โค้ชของผม แต่คราวนี้ผมมีเรื่องของห้องอาหาร ล็อกเกอร์ แล้วก็ห้องนวดมาเล่าให้ฟังเพิ่มด้วย
ที่ โรลังด์ การ์รอส เขาจะแยกหมดนะครับ ระหว่างห้องของ ซีเนียร์ หรือนักเทนนิสที่เป็นมืออาชีพแล้ว กับ จูเนียร์ ที่มาแข่งขัน ตั้งแต่ ห้องอาหาร, ห้องนั่งเล่น, ล็อคเกอร์รูม และห้องเทรนเนอร์ หรือห้องนวด แต่ปรากฏว่ายังมีนักเทนนิสระดับซีเนียร์หลายคน แอบดอดมาใช้บริการในส่วนของเยาวชนอยู่บ่อย ๆ ที่เห็นมากก็คงจะเป็นห้องอาหารแหล่ะครับ คงเพราะว่ามันราคาถูกกว่าที่ให้บริการในห้องซีเนียร์ล่ะมั้ง
ผมลืมบอกไปว่า ไอดีการ์ดของผมนั้น สามารถรับประทานอาหารได้วันละ 29 ยูโร ซึ่งถือว่าเยอะพอสมควร พอที่จะกินอิ่มพอดี 2 มื้อต่อวันเชียวล่ะ อาหารที่เขาเอามาบริการก็จะมีพวก สปาเกตตี, สเต็คเนื้อ แม้ว่ามันจะน่าเบื่อ แต่ก็ดีกว่าไม่มีอะไรทาน
ห้องอาหารของที่นี่ จะเป็นเวิ้งกว้าง ๆ ครับ กินพื้นที่ประมาณซีกหนึ่งของตึกที่นี่ แล้วเขาจะแยกเป็นโซน ซีเนียร์-จูเนียร์ แบ่งไปคนละปีกของตึก โดยปกติจะมีเจ้าหน้าที่ประจำการแข่งขันคอยยืนคุม ไม่ให้นักเทนนิสซีเนียร์ และจูเนียร์ เดินไปใช้บริการปะปนกัน แต่ผมก็ยังเห็นนักเทนนิสรุ่นพี่หลายคนแอบมาใช้บริการในส่วนของผมอยู่บ่อย ๆ ทั้ง ชุสติน เอแน็ง, นิโคล ไวดิโซวา, อิกอร์ แอนดรีฟ, เลย์ตัน ฮิววิตต์ และ มาร์กอส บักห์ดาติส
ผมคิดว่านอกจากเรื่องราคาที่ถูกกว่าแล้ว นักเทนนิสพวกนี้อาจจะเบื่อที่มีคนรุมล้อม หรือมายืนมองกันมาๆ ก็เลยหลบมาหาที่เงียบ ๆ และไม่มีคนสนใจเขาบ้าง เพราะว่าในปีกด้านนักเทนนิสอาชีพนั้น มักจะมีแฟน ๆ มายืนรุม ๆ ดูที่หน้าต่างบ่อย ๆ หรือไม่ก็มีคนชอบเดินมาขอถ่ายรูปกับนักกีฬา ทำให้เขารู้สึกอึดอัด แต่ก็ใช่ว่าหลบมาตรง จูเนียร์ แล้วจะรอดนะครับ ก็มีนักเทนนิสเยาวชนหลายคนเหมือนกันที่ไปขอถ่ายรูปกับนักเทนนิสชื่อดังเหล่านี้ ผมเองก็ยังอยากเลยครับ แต่ผมไม่กล้า
มีอยู่วันหนึ่ง ผมเห็นว่ามีคนภายนอกเข้ามาขอถ่ายรูปกับ เอแน็งค์ ในห้องอาหารจูเนียร์ด้วย แต่เขาปฏิเสธไม่ถ่ายด้วย ทำให้คนที่มาขอถ่ายรูปหน้าหงายไปเลยครับ แต่จริง ๆ เอแน็งค์ ก็ไม่ใช่คนที่หยิ่งอะไรนะครับ กับนักเทนนิสด้วยกัน ไม่ว่าจะเป็นเยาวชน หรือที่เทิร์นโปรไปแล้วไปขอถ่าย เขาก็ให้ความร่วมมือดี แต่ถ้าเป็นคนทั่วไป เขาจะไม่ค่อยยอมถ่ายรูปด้วย อันนี้ผมก็ไม่ทราบเหตุผลเหมือนกัน แต่คิดว่าเขาคงจะเบื่อเหมือนเดิมละมั้ง
ในห้องอาหาร ซึ่งมีมุมทำเป็นห้องนั่งเล่นด้วยนั้น ฝ่ายจัดการแข่งขันเขาได้ติดตั้ง เกมมอร์เตอร์ไซด์ เอาไว้ 2 เครื่องครับ รูปร่างก็เหมือนที่เราไปเห็นตามห้าง คือคนเล่นจะต้องขึ้นไปนั่งบนมอเตอร์ไซด์เลย ผมกับ พี่เอ๋ เราก็เล่นกันทุกวัน แข่งกันเองครับ สนุกดี แต่ถ้าจะถามว่าใครชนะน่ะเหรอ แน่นอน ต้องเป็นผมสิ พี่เอ๋ น่ะ อ่อนจะตาย 555
นอกจากเกม ก็มีคอมพิวเตอร์ ให้ไว้สำหรับเล่นเกม เล่นอินเตอร์เนต หรือทำธุระส่วนตัวกันได้ ถัดเข้าไปภายในตัวอาคาร ก็จะมี ล็อคเกอร์รูม หรือห้องสำหรับเก็บสัมภาระของนักกีฬา ซึ่งที่นี่เขาก็แยกระหว่าง ซีเนียร์-จูเนียร์ เหมือนกันนะ และก็เหมือนเดิมครับ มีนักเทนนิสรุ่นใหญ่มาแอบใช้อีกเหมือนเดิม เหตุผลก็คงเพราะมันเงียบ ไม่พลุกพล่าน แล้วก็ดูเป็นส่วนตัวกว่าในโซนที่จัดไว้สำหรับพวกเขาด้วย ผมยังเคยเจอ ทอมมี โรเบรโด มาใช้ล็อกเกอร์ใกล้ ๆ กับของผมเลยด้วย
ห้องเทรนเนอร์ อีก อันนี้ผมมีประสบการณ์ตรงกับ บักห์ดาติส ด้วย วันนั้นผมเพิ่งซ้อมเสร็จ ก็กะว่าจะมาให้เทรนเนอร์นวดขาให้ เพราะมันมีอาการเมื่อย ๆ ล้า ๆ แล้วทีนี้ บักห์ดาติส เขาเพิ่งจะนวดเสร็จ แต่เขาไม่ยอมลุก นอนอยู่นั่นแหล่ะ เขาบอกว่าเขารอหมอมา สแต็บขา (พันขา) ให้อยู่ ผมก็ ok รอก่อนก็ได้
แต่รอไปรอมาพอ บักห์ดาติส ลุกปุ๊บ หมอนวด ก็ดันหายตัวไปด้วย วันนั้นผมเลยอดนวดไปเลย ตอนแรกก็กะว่าจะโกรธ บักห์ดาติส เสียหน่อย ที่ทำให้เรารอเก้อ แต่พอเขาไปแพ้ให้ แอนดรีฟ ในวันนั้นหลังแสต็บขาเสร็จ ผมก็ ok นะ สมน้ำหน้ามันแทน 555
กรรมสนองครับ...
ิ กิตติพงษ์ วชิรมโนวงศ์ |
