2007 วิมเบิลดัน 1
บินเดี่ยวสู่ลอนดอน

สวัสดีครับ กลับมาอีกครั้ง กับแกรนด์สแลมที่ 2 ของผม กิตติพงษ์ วชิระมโนวงศ์ หรือจะเรียกชื่อเล่นผมว่า “พ้ง” เหมือนเดิมก็ได้ครับ เที่ยวนี้ ผมต้องเดินทางจากกรุงเทพฯ มาลอนดอนคนเดียว เรียกได้ว่า “บินเดี่ยว” แต่เราก็ได้นัดแนะกันไว้ว่า จะมีโค้ชไทย วิรัช แบรอฮิม ซึ่งเป็นโค้ชของลอนเทนนิสสมาคม มารอรับผมที่สนามบิน

ผมใช้เวลาในการเดินทาง ประมาณ 12 ชั่วโมง พอมาถึงปุ๊บ ก็จะต้องผ่านด่าน ตรวจคนเข้าเมือง (ตม.) ผมไปเข้าแถวเจ้าหน้าที่หญิงคนหนึ่ง ซึ่งหน้าตาท่าทางจะใจดี แถมอายุยังไม่มากซะด้วย หวังว่าเขาจะไม่ถามอะไรผมมากนัก แต่ผิดคาดครับ คุณพี่เธอกลับซักผมซะยกใหญ่ ว่ามาทำไม มากี่วัน แล้วพักที่ไหน เอาเงินมาเท่าไร ไปยังไง ใครมารับ พอรู้ว่าผมจะมาแข่งเทนนิสก็ซักเพิ่มอีกว่า แข่งที่ไหน แล้วถ้าแพ้จะกลับวันไหน ฯลฯ เล่นเอาผมหน้ามืดไปเลยครับ

หลังจากนั้นผมก็ไปเอากระเป๋า แล้วก็ไปรอโค้ช ที่นัดกันว่าจะมารับ ในใจผมก็คิดว่า 50-50 ที่โค้ชจะมารับผม ผมก็รอซักพักหนึ่ง ก็มีโค้ชมาจริง ๆ มารับ ผมก็เลยโล่งอกไป นึกว่าจะบินเดี่ยวอีกแล้ว หลังจากนั้นก็เช่ารถไปส่งที่ โรงแรมที่ผมจะอยู่ ชื่อว่า โรงแรมแฮมตั้น ยูนิเวอร์ซิตี้ ครับ

ผมรู้สึกว่า ของใช้ทุกสิ่งอย่างที่นี่มัน “แพง” มากเลย ต่างจากยุโรป ที่ผมเคยคิดว่ามันแพง แล้วนะ คือเงินยูโร ที่ใช้ในยุโรป มันจะประมาณ 50 บาทไทย ต่อ 1 ยูโร แต่เงินปอนด์ที่ใช้ในอังกฤษ จะสูงเกือบ 70 บาทได้มั้งต่อปอนด์หนึ่ง เวลาจะซื้อก็ห้ามไปคิดถึงเงินไทยเรา ไม่งั้นเราจะเสียดาย

พอมาถึงที่โรงแรม เก็บของแล้วผมก็ออกไปที่สนามเทนนิสที่เขาแข่งรอบคัดเลือกกัน ผมก็เพิ่งรู้ว่า รอบคัดเลือกเนี่ยะ เขาแข่งกันใน ฮาร์ดคอร์ต ไม่ใช่ คอร์ตหญ้า อย่างที่ผมคิดไว้แต่แรก ยกเว้นรอบจริง เขาถึงจะให้เล่นคอร์ตหญ้าจริง หนำซ้ำนักกีฬาที่จะมาแข่งในรายการนี้ ต้องการจะซ้อมในคอร์ตหญ้าจริง ก็ยังถูกห้ามไม่ให้ซ้อมอีก อ้อ...อีกอย่างก็คือ สนามแข่งขันในรอบคัดเลือกนั้น จะอยู่คนละที่กับสนามแข่งขันรอบจริง ที่ออลอิงแลนด์นะครับ

ผมก็นั่งรอซ้อมอยู่ไม่นานนัก แล้วก็เจอเพื่อน ก็เลยชวนกันไปซ้อม พอเสร็จแล้วก็มานั่งกินข้าวกัน เพื่อรอซ้อมอีกรอบนึง จนซักพักเขาประกาศว่า เปิดให้จองคอร์ตซ้อม ในคอร์ตหญ้าได้แล้วเริ่ม 4 โมงเป็นต้นไป ผมก็เลยรีบไปจอง แล้วก็ลงไปซ้อมกับเพื่อนทันที

ขอบอกไว้นิดนึงว่า สไตล์การเล่นของผมคือจะ ไม่ได้เสิร์ฟแล้วขึ้นหน้า แต่วันนั้นโค้ชบอกให้ลองทำดู ก็ตามฟอร์มครับ ผมล้มกลิ้งตามสบายไปเลย เอาซะหลายรอบเลยด้วย เพราะสนามมันลื่น แล้วอีกอย่างคือผมไม่เคยเล่นในคอร์ตแบบนี้มาก่อน “คอร์ตหญ้า” เนี่ย...

หลังจากนั้น ผมก็เลยไปทานข้าวเย็นกับ พี่แฝด สนฉัตร-สรรค์ชัย รติวัฒน์ ตามคำชวนของพี่เขา ตอนนั้นตาผมลืมแทบไม่ขึ้นแล้วล่ะครับ เพราะว่าที่เมืองไทยกับที่นี่ แตกต่างกัน 6 ชม แหน่ะ มันก็เลยทำให้ผมรู้สึกง่วงมาก จนแทบจะกินอะไรไม่ลง หลังจากแยกกันแล้วผมก็นั่งรถไฟกลับ แล้วต่อด้วยรถบัส พอถึงโรแรม ก็ “สลบเป็นตาย” ไปเลย

วันรุ่งขึ้น ผมมีนัดไปซ้อมกับเพื่อนชาวเนเธอร์แลนด์ 2 คน คู่นี้เขาเคยได้แชมป์โลก รุ่น 16 ปี “จูเนียร์เดวิสคัพ” มาแล้วนะครับ ตอนตีวอร์มอัพกัน ผมแทบจะตีลูกไม่ทันเลย หลังจากนั้นก็ลองเล่นแต้มกันดู ตอนเขาเล่นที่คอร์ตดินเขาเล่นดีมาก แต่พอมาเล่นคนแบบบ้านเราก็เลย เสร็จผม 555 ซ้อมกันเสร็จก็ไปวิ่งอีกนิดหน่อยแล้วก็กลับโรงแรม

บอกตามตรงนะครับว่า ผมก็มกินข้าวที่โรงแรม ไม่อร่อยเลย “คิดหนัก” แล้วก็พอกินเสร็จ ผมก็เดินไปดูสายการแข่งขันว่าจะเจอใครพรุ่งนี้ ผมจะเจอ มือ top ten อีกแล้วก็คือ smith john-patric แล้วเค้าเป็นมือวาง 10 ของโลก ตอนนี้ แล้วผมก็เคยเจอเขามาแล้วรอบนึง ที่ประเทศอินโดนีเซีย ผมแพ้ไปแบบขาดลอย 2 เซตรวด มาครั้งนี้ผมคิดว่าน่าจะสู้ได้ แล้วหวังจะชนะด้วย แต่ก็อย่างว่าแหล่ะครับ คอร์ตมันไม่เหมือนที่เราเคยเล่นกันมาในบ้าน แล้วผมก็ยังไม่ถนัดกับการเล่นในคอร์ตแบบนี้ด้วย เสียเปรียบกันตรงนี้

แต่เอาน่า “ลองซักยก” ก็ไม่น่าจะเสียหาย ตอนนี้ได้เวลานอน แล้วครับ ไปนอนก่อนแล้วก็เจอกันวันพรุ่งนี้ต่อครับ…

กิตติพงษ์ วชิระมโนวงศ์