2007 วิมเบิลดัน 4
เจอขวัญใจ
สวัสดีครับ วันนี้เป็นวันที่อากาศดีในตอนเช้า จนผมคิดว่าวันนี้ฝนคงจะไม่ตกซะแล้วสิ แต่สุดท้ายก็ไม่รอดครับ คือฝนตกลงมาทั้งวันเลย รู้สึกน่าเบื่อซะจริง ๆ
พูดถึงเรื่องฝนตกแล้ว ผมก็นึกถึงตอนที่ผมต้องแข่งประเภทชายเดี่ยว ที่มันต้องเลื่อนแล้วเลื่อนอีก ไป ๆ มา ๆ มันเลื่อนไปถึง 3 วันเลยทีเดียว กว่าผมจะได้ลงแข่ง ในระหว่างนั้นว่าง ๆ ผมก็ได้มีโอกาสซ้อมบ้าง แต่ส่วนใหญ่ก็ไม่ได้ซ้อมในคอร์ตหญ้าหรอกนะครับ แล้วก็โชคดีที่มีอยู่วันหนึ่ง ผมลงไปดูที่สนามซ้อม ว่าจะมีใครอยู่บ้าง เผื่อว่าจะเจอคนรู้จัก แล้วก็บังเอิญในวันนั้น แอนดี ร็อดดิค กำลังซ้อมอยู่กับนักเทนนิสเยาวชนมือ 1 ของโลกอยู่
ได้เจอตัวจริง ๆ แล้วผมรู้สึกว่า ร็อดดิค ตัวใหญ่มาก แล้วก็เสิร์ฟแรงเกินมนุษย์อีกต่างหาก ก็ยืนดูซักพัก ดูไปดูมาก็ดูอีกฝั่งนึง เขาตีโต้กลับ ร็อดดิก แบบบเกร็ง ๆ อาจจะเพราะว่าได้ตีกับมือดี ๆของโลก แกตี แป็ค ไปโดนแต่ขอบไม้อยู่นั่นเหละ ร็อดดิค เลยเหนื่อยเลย เหนื่อยเก็บลูก 555 ตอนนี้ผมเองก็เริ่มเบื่อ ร็อดดิค แล้วเหมือนกัน เลยหันไปดูที่คอร์ตข้าง ๆ แทน ซึ่งดูจะน่าสนใจกว่ากันเยอะ เพราะเธอก็คือ มาเรีย ชาราโปวา นักเทนนิสสาวที่ได้ชื่อว่าสวยที่สุดในทัวร์นาเม้นท์นี้
ชาราโปวา เป็นนักเทนนิสหญิงที่ตีแรงมาก แถมตัวจริงนั้นสูงใหญ่ ท่าทางจะสูงกว่าผมอีกละมั๊ง พอมาดูเธอตีจริง ๆ แล้ว ผมชักไม่ค่อยชอบเท่าไหร่ ก็เลยเดินกลับขึ้นมา ก็บังเอิญได้มาเจอกับ โรเจอร์ เฟเดอเรอร์ นักเทนนิสมือ 1 โลกคนปัจจุบันชาวสวิตเซอร์แลนด์
อาการตอนนั้นของผมเหรอครับ ตื่นเต้นมาก...ก ทำอะไรไม่ถูก เพราะนักเทนนิสที่ผมชื่นชอบมีอยู่ 2 คนคือ คาร์ลอส โมยา กับ โรเจอร์ เฟเดอเรอร์ นี่แหล่ะ แล้วผมเจอเขากำลังยืนคุยโทรศัพท์อยู่ ผมก็คิดในใจว่า เป็นตายอย่างไร วันนี้ก็ต้องขอถ่ายรูปกับ เฟเดอเรอร์ ให้ได้ ไหน ๆ ก็มีโอกาสได้เจอกันแบบตัวต่อตัว ระยะประชิดแบบนี้แล้ว
ผมก็ยืนรอให้เขาคุยโทรศัพท์จนเสร็จ เห็นเขาเดินไปเดินมาอยู่แถวนั้น เหมือนจะกำลังรอลงซ้อม ผมก็เดินไปถามแบบหน้าด้านไปเลยว่า ขอถ่ายรูปด้วยได้ไหมครับ? เขาก็บอกว่า ได้เลย ผมเลยได้ถ่ายรูปกับพี่เขามา 1 ใบ รู้สึกดีใจอย่าง รุนแรง รีบเอามาอวดเพื่อน ๆ ดูกันใหญ่
อ้อ...ลืมบอกไปว่า ผมได้คุยกับเขานิดนึงด้วยนะ ผมก็ถามเขาว่า วันนี้ไม่ได้แข่งหรือครับ เขาเป็นคนนิสัยดีมากเลย ไม่หยิ่ง แล้วก็ตอบมาว่า วันนี้ผมโชคดี ได้บาย เพราะ ทอมมี ฮาทท์ ถอนตัวจากการบาดเจ็บ แล้วก็บอกว่า วันนี้แค่มาซ้อมเฉย ๆ จากนั้นเขาก็เริ่มถามผมบ้างว่ามาแข่งเหรอ ผมก็บอกว่า ใช่ครับ แล้วเขาก็ถามต่อว่าเจอใคร ผมก็บอกว่าเจอ smith john patric เขาก็ถามว่า ใครอันดับโลกดีกว่ากัน ผมบอกว่าคู่แข่งผมดีกว่า เพราะอยู่ในท็อปเทน แต่ผมยังอยู่ที่ 40 กว่า ๆ อยู่เลย
ผมรู้สึกปลื้มใจมาก ๆ กับคำพูดให้กำลังใจจาก เฟเดอเรอร์ ที่ว่า อันดับโลกไม่ใช่เรื่องสำคัญ มันเป็นแค่ตัวเลข แต่ความพยามยามต่างหากที่สำคัญกว่า ขอให้ผมพยายามให้ดีที่สุด จากนั้นเขาก็ขอตัวไปซ้อม พร้อมกับอวยพรให้ผม โชคดี
นี่ผมกำลังฝันไปหรือเปล่า...
เพราะว่าตอนนั้น ผมยืนคุยกับเขาเหมือนแบบ เคยรู้จักกันมาก่อนหน้านี้ แต่ไม่เลย เขาดีมาก ๆ เลย ผมดีใจมากเลย
หลังจากนั้น ผมก็ไปซ้อมกันกับเพื่อนของผม แล้วฝนก็ตกลงมาอีกรอบหนึ่ง คราวนี้หนักมาก
นฝ่ายจัดการแข่งขันประกาศยกเลิกแมชท์การแข่งขันของเยาวชนทั้งหมด ผมก็เลยไปหาอะไรทานที่ร้านอาหารไทย กับ โซเฟีย มูลทรัพย์ เพื่อนนักเทนนิสของผมเอง แล้วก็โค้ช วิรัช แบรอฮิม แล้วผมก็ซัดไปซะ 2 จาน ก็ปาไปแล้ว 18 ปอนด์ ไม่ลดเลยคนไทยด้วยกันเอง ...เฮ่อ
หลังจากนั้นผมก็แยกกับโซเฟีย แต่เพราะผมไม่เคยกลับโรงแรมเองคนเดียว ปกติกลับมาก็มากลับเพื่อนอีกคนนึง คือ นก นพวรรณ เลิศชีวกานต์ แล้วผมก็ลองดูแต่ผมจำรถอะไรได้ แต่แค่จำที่ลงไม่ได้ว่าจะลงตรงไหนแล้วก็ ลองมั่ว ๆไปดูก่อน โชคดีครับที่ผมไม่หลง และก็กลับถึงโรงแรมได้อย่างปลอดภัย และได้มานั่งเขียนบล็อกถึงแฟน ๆ เดลินิวส์ นี่อย่างไรล่ะครับ
กิตติพงษ์ วชิระมโนวงศ์ |
