2007 วิมเบิลดัน 2
Roehampton
สวัสดีครับ วันนี้ผม ต้น สนฉัตร รติวัฒน์ รับหน้าที่มาเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับการแข่งขันเทนนิสวิมเบิลดันให้แฟน ๆ เดลินิวส์ได้ทราบกันนะครับ
หลายคนอาจจะไม่รู้กันว่า การแข่งขันรอบคัดเลือกของ วิมเบิลดัน จะต่างจากแกรนสแลมด์อื่น ๆ ตรงที่ว่า สนามแข่งไม่ได้ใช้ที่เดียวกับรอบเมนดอร์ เพราะว่าเขาต้องการที่จะถนอมหญ้าไว้สำหรับ 2 อาทิตย์ ในการแข่งขันรอบเมนดอร์นั่นเองครับ
สนามที่ใช้แข่งรอบคัดเลือกเรียก เขาเรียกกันว่า Roehampton ครับ อาจเพราะมันตั้งอยู่ในย่านที่เรียกว่า Roehampton ก็ได้ ที่นี่เป็นเหมือนมหาวิทยาลัยอะไรสักอย่าง ซึ่งผมก็ไม่แน่ใจนัก รู้แต่เพียงว่า มันมีคอร์ตหญ้าทั้งหมด 30 กว่าคอร์ตแน่ะ แล้วตึกที่นี่ก็ไม่ได้มีเยอะ แถมยังเตี้ย ๆ อีกด้วย มันยิ่งทำให้ที่นี่ดูกว้างใหญ่มาก
การทำสนามของที่นี่ก็เป็นแบบเรียบง่ายมาก ๆ ครับ เพราะมันก็แค่เหมือนกับตีเส้น ขึงเน็ต แล้วก็ล้อมรั้วบนสนามหญ้ากว้าง ๆ เท่านั้นเอง เวลาที่เรามองจากที่นั่งของคนดู ซึ่งจะอยู่บนเนินสูงกว่าสนาม จะเห็นสนามเทนนิสเรียงกันเป็นตับเลย เป็นภาพที่สวยมาก ๆ แต่ผมคิดว่าใน ออลอิงแลนด์ ซึ่งเป็นสนามสำหรับการแข่งขัน วิมเบิลดัน ดูสวยกว่าที่นี่เยอะเลยครับ
สำหรับสายการแข่งขันรอบคัดเลือกของชายเดี่ยว ในรายการนี้ จะมีทั้งหมด 128 คนเหมือนกับเมนดอร์ครับ แต่ของหญิงเดี่ยวจะมีแค่ 96 คนเท่านั้น และรายการนี้ ก็เป็นรายการเดียวของแกรนด์สแลม ที่มีการแข่งรอบคัดเลือกชายคู่ กับหญิงคู่ด้วย
รอบคัดเลือกของชายคู่จะมีทั้งหมด 16 คู่ครับ ส่วนของหญิงคู่นั้น ผมไม่แน่ใจว่ามีกี่คู่ครับ สำหรับในประเภทเดี่ยว ก็อย่างที่รู้กันว่า จะต้องชนะถึง 3 รอบเพื่อที่จะได้เข้าเมนดอร์ แล้วก็ได้เงินรางวัลกันตั้งแต่รอบแรกเลย แต่ในประเภทคู่นั้น ต้องชนะ 2 รอบครับถึงจะเข้าเมนดอร์
อ้อ...แล้วในประเภทคู่รอบคัดเลือกจะไม่มีเงินรางวัลให้นักกีฬานะครับ เพราะฉะนั้นผม 2 คน จึงต้องพยายามเข้าเมนดอร์ให้ได้ เพื่อเงินรางวัลครับ แฮะแฮะ ก็ผมเล่นเทนนิสเป็นอาชีพนี่ครับ ก็ต้องคิดเรื่องเงินเป็นเรื่องแรก อิอิ ยังไงก็ขอกำลังใจจากแฟน ๆ กีฬาด้วยนะครับ
10 สัปดาห์ที่ผ่านมา ในการทัวร์ยุโรป พวกผมเจอแต่คอร์ตดินกันมาโดยตลอด จนรู้สึกเอียนคอร์ตดินจะแย่ ไหนจะอากาศร้อน เล่นเอาพวกผมตัวดำไปหมดเลยครับ มีพี่นักข่าวมาแซวด้วยว่า ตัวดำเหมือน นักหวดเคนยา ผมอยากจะบอกว่า ถ้าพวกพี่ ๆ มาเห็นพวกผมตอนนี้ คงจะคิดกันว่า ชาวเคนยา ยัง ดำ สู้พวกผมไม่ได้เลยครับ ฮ่าฮ่าฮ่า
เมื่อพวกผมได้มาเหยียบหญ้าที่เขียวขจี และก็นุ่ม ๆ แบบที่อังกฤษแบบนี้ ผมรู้สึกว่าชีวิตมันมีสีสันขึ้นเยอะ หลายคนคงสงสัยว่า เราอยากมาเล่นคอร์ตหญ้า แต่ทำไมมาเล่นแค่ที่ วิมเบิลดัน แค่รายการเดียว ทำไมถึงไม่เล่นรายการก่อนหน้านี้ด้วย เพราะว่ารายการระดับชาเลนเจอร์ที่ผมเล่นมีรายการบนสนามหญ้าแค่อาทิตย์เดียวเท่านั้นคือ Surbiton หลังจากนั้นจะเป็นรายการระดับ ATP ที่ลอนดอนกับเยอรมัน ซึ่งทั้ง 2 รายการจะมีนักเทนนิสอันดับสูง ๆ มาเล่นกันเยอะ ทำให้เราซึ่งอันดับต่ำกว่าไม่สามารถเข้าร่วมการแข่งขันได้ เราจึงตัดสินใจที่จะเล่นแต่คอร์ตดินอย่างเดียวก่อนที่ วิมเบิลดัน จะเริ่ม และจากประสบการณ์ในปีที่แล้วบนคอร์ตหญ้า ทำให้ผมสองคนมีความเชื่อมั่นในการปรับตัวบนคอร์ตหญ้า ว่าไม่ยากเหมือนที่จะต้องปรับตัวบนคอร์ตดินครับ
การมาอังกฤษเที่ยวนี้ของพวกผมรู้สึกว่าความสนุกมันลดลงไปเยอะครับ อาจเพราะปีนี้มีคนมากันน้อย อย่าง พี่แทมมี่ แทมมารีน ธนสุกาญจน์ เขาก็ได้เข้าไปอยู่ในเมนดรอว์แล้ว เลยไม่ต้องมาแข่งรอบคัดเลือกเหมือนพวกผม แล้วยังมี น้องแจน สุชานัน วิรัฐประเสริฐ อีกคน แถมพี่ใหญ่ของเราคือ พี่บอล ภราดร ศรีชาพันธุ์ ก็ไม่ได้มาอีกด้วย เพราะยังเจ็บข้อมืออยู่ ส่วน ปิ๊ก ดนัย อุดมโชค ก็ได้เมนดรอว์ไปแล้วอีกเหมือนกัน มันก็เลยเหลือแค่ผมกับ ต้อง สรรค์ชัย รติวัฒน์ น้องชายคู่แฝดของผมเท่านั้นเอง
ที่อังกฤษนี่พวกผมมีร้านอาหารไทยเจ้าประจำกันด้วยนะครับ ชื่อว่า ร้านเอ็ดดี้ ร้านนี้จะอยู่ตรงข้ามกับโรงแรมที่พักของพวกผมเลย แม้ว่ารสชาติอาหารไทยของที่นี่จะไม่ได้จัดจ้านเหมือนกับที่เราทานกันในบ้านเรา เนื่องจากพวกฝรั่งมักไม่ทานเผ็ด แต่ที่ ร้านเอ็ดดี้ เราสั่งได้ครับ ถือว่าเป็นร้านที่เด็ดที่สุดของเราเลยก็ว่าได้ครับ
สำหรับตัวผมเองนั้น เป็นคนที่ค่อนข้างจะไม่ชอบทานอาหารที่ซ้ำ ๆ กันเท่าไรนัก ก็เลยไม่มีเมนูเด็ดเป็นของตัวเอง แต่ถ้าเป็นของ ต้อง สรรค์ชัย แล้วล่ะก็ คนนี้เขาชอบ ปลาจะระเม็ดทอดราดพริก ครับ ที่ ร้านเอ็ดดี้ เขาจะทอดปลาได้กรอบทั้งตัว กินได้หมดเลยแม้กระทั่งก้างกลาง จำได้ว่าปีที่แล้ว ต้อง สรรค์ชัย สั่งมาทานเกือบ 10 ตัวได้ ไม่รู้ว่าติดใจอะไรกันนักหนานะครับ
พื้นที่หมดซะแล้ว ไว้มีเรื่องเด็ด ๆ พวกผมจะเล่ามาให้ฟังกันใหม่นะครับ
สนฉัตร รติวัฒน์ |
